İn-san

Her gece kararınca şafak

Ayrılığın durağında elvedada beklerken

Meğer her acıya belendiğinde ölürmüş insan

Ben sevdayı yürekte bir mezar sanıyordum

Pazara kadar olmayan

Bir çiçek misali hiç solmayan

Meğer tükenince parıltılar sevmiyormuş insan

Ben sevgiliyi tarihi bir cevher sanıyordum

Yitirilince değerler

Kâğıt üstünde kalınca birliktelikler

Meğer paslı bir çiviye dönüyormuş insan

Ben aşkı aşkın bir liman sanıyordum

Sığınılacak en dingin okyanus

Kaçılacak en ıssız mahrem

Meğer güz yağmurları gibi aşk yaşıyormuş insan

Ben hayatı bana çelme atmaz sanıyordum

Olmayan dileklerimin ardından

Dilimde pelesenk sorularla birlikte

Ben seni Züleyha’ya eşdeğer sanıyordum

Yusuf gibi olmak varmış içinde

İşte o yüzden önden yırtılmış gömleğim

Ben beni unuttuğum ezber sanıyordum

Varlığım yokluk gemine asılmış

Gözlere kızgın mil çekilmişken

Ben anı kutsal bir değer sanıyordum

Saman alevi gibi parlayan

Suyun tersine yazılanca okunan

Ben zamanı bir kumsal sanıyordum

Uçsuz bucaksız tek bir çizgi

En onulmaz kalelerin yıkıldığını

Ben vedaları bana göre değil sanıyordum

Bir anda kül olurken mazimiz

Yokluk girdabında savrulurken

Ben vuslatı tek gayemiz sanıyordum

Başımın gölgesi düşerken toprağa

Uzarsa güneş bir arşın boyu